Jaren niks gedaan. Echt helemaal niks, net als velen met mij altijd een goed excuus, geen tijd, mijn dochter, mijn man, mijn werk, mijn pijntjes.

Ik was moe, uitgestreden en de bank, de bar na het werk, de vrienden waren makkelijker dan die ene deur naar de gym of buiten.

Op een gegeven moment ging ik toch. Niet met een groot plan, gewoon omdat ik wilde weten of het echt werkte en of ik het überhaupt vol kon houden langer dan een maand. Iets tussen mij en de gym klikte. Niet in mijn spieren, maar in mijn hoofd.

Bewegen zet mijn gedachten stil op een manier die niks anders doet. Geen medicatie, geen afleiding van werk en met de groepslessen wel een sociale aangelegenheid en stok achter de deur.

Nu train ik voor hybride races en een marathon. Niet alleen voor de overwinning in mijzelf, maar ook voor de rust in mijn hoofd, het kwijtraken van die grote hoeveelheid energie die mij eerst moe maakte en in de weg zat.

Ik at, maar niet vaak en als ik at was het of veel te weinig of overdreven veel. Wat ik echt lekker vond at ik veel, iedere week friet met vier snacks als voorbeeld. De rest was vaak lui eten zoals krentenbollen, gewoon omdat je moet eten, anders val je om.

Tot ik begon te leren en ontdekken wat voeding doet met je brein. Met je humeur, met je gemoedstoestand, met hoe je de dag doorkomt. Het is niet dat ik ineens kook als een chef, het is eerder dat ik leerde wat mijn lichaam nodig had en dat lekker ben gaan bereiden (en er ook steeds beter in word), en dat ik voor het eerst merkte wat mentaal het verschil was tussen een frikandel en een avocado, hoewel ik de frikandel speciaal echt nog steeds heel veel lekkerder vind.

Dat was een openbaring, niet omdat het ingewikkeld was, niet omdat het nieuw was, maar omdat ik het zo lang compleet had genegeerd.

Vier uur op pauze per nacht, als ik geluk had. De rest van de tijd lag ik te denken. Over van alles en vooral overdenken. Over dingen die ik al honderd keer had overdacht en waar denken niks aan veranderde. Alles net zo donker als de nacht zelf. Iedere dag begon ik al uitgeput en al het sporten hielp daar niet bij.

Voor middernacht naar bed? Dan was het gegarandeerd feest ergens rond vijf uur.

Ik heb geleerd te slapen. Dat klinkt simpel, maar ook geleerd wat ik nodig heb. Geleerd wat voor mij werkt en wat mij rust kan geven als ik wakker word. Ondanks dat ik dan niet slaap, toch een beter humeur.

Ik zal nooit een goede slaper worden maar weet nu wel hoe ik het kan verbeteren zodat mijn humeur, gemoedstoestand en prestaties enigszins op peil blijven.

We weten allemaal dat we in bed geen tv moeten kijken, dat we niet moeten werken totdat je gaat slapen en ga zo maar door, maar toch gebeurt het en ja zeker ook bij mij. Als ik wel doe wat ik heb geleerd, is het nog beter.

Wat een verschil. Niet alleen in hoe je je voelt, maar in wie je bent als je uitgerust bent tegenover wie je bent als je al drie jaar niet echt hebt geslapen en alleen maar in de donkerte aan het malen bent en dingen bedenkt die er nog helemaal niet zijn.

Niet in een lotusbloem. Nog nooit iets gehad met kaarsjes en meditatie-apps en nu nog steeds niet, al werkt het echt wel en heb ik respect voor iedereen die dit wel kan. Het past gewoon weg niet bij mij, hoewel ik een heerlijk yin yoga lesje echt niet uit de weg ga.

Leren vertragen, dat is iets anders. Leren dat even niks doen of iets voor jezelf doen, niet betekent dat je achterloopt. Rust is geen beloning die je verdient als je alles af hebt, want dat is het nooit.

Dat kostte tijd. Ik voelde me schuldig als ik stilzat. Alsof ik iets fout deed, iedereen is zo druk en dan zit ik hier een beetje op de bank. Wie is iedereen? Geen idee.

​

Ik zit nog steeds niet in stilte op de bank en het kost mij echt moeite om één ding te doen in plaats van twee tegelijk, maar het gaat wel beter.

Ontspannen is voor mij niet alleen niets doen, maar ook een rondje wandelen. Ontspanning is ook lachen, plezier hebben, leuke dingen doen zoals een festival.

Leuke dingen doen die je afleiden van je werk, van wat je moet doen, gewoon even weg, even loslaten. Dit heb ik mezelf jaren niet gegund en nu ik dat wel doe, is het echt leuk. Niet als vlucht naar de kroeg om maar niet thuis te zijn, maar dingen waar je echte mooie herinneringen aan overhoudt.

Ik heb nog steeds niet veel sociale contacten. Ik twijfel er regelmatig aan en voel me vaak alleen. En soms, als het niet goed gaat, geloof ik oprecht dat mensen mij niet aardig kunnen vinden.

Dat is geen waarheid. Maar het voelt wel zo.

Wat ik inmiddels weet is waarom dat gevoel zo hardnekkig is. Je brein heeft mensen nodig om goed te functioneren. Zonder echte interactie gaat je hoofd langzaam in een soort spaarstand: minder prikkels, minder plezier, meer somberheid. En in die somberheid groeit het verhaal dat je er alleen voor staat, dat je niet de moeite waard bent, dat mensen liever zonder jou zijn.

Dat verhaal klopt niet. Maar een uitgeput brein kent het verschil niet meer.

Dopamine als je samen lacht. Oxytocine als iemand je echt begrijpt. Serotonine als je je ergens bij hoort. Dat zijn geen grote woorden, dat is gewoon wat er in je hoofd gebeurt als je bij de juiste mensen bent. En precies wat er ontbreekt als je er te lang zonder zit.

Ik weet nu dat het gevoel van alleen zijn vaak geen feit is, maar een signaal. Een signaal dat ik iets nodig heb. En dat ik, ook als ik er niet in geloof, toch de deur uit moet.

Dit is de belangrijkste pijler. De reden dat ik dit platform met je deel.

Zingeving is weten waarom je opstaat. Niet het alarm, niet de verplichtingen, maar het gevoel dat wat je doet ertoe doet. Zonder dat gevoel overleef je de dag, maar je leeft niet echt.

Jarenlang haalde ik zingeving uit mijn werk, uit bevestiging van anderen. Met de juiste zingeving wordt die behoefte langzaam minder en kan ik meer uit mezelf halen. Daar helpt het sporten en dit platform enorm bij.

Het eerste moment dat er buiten mijn dochter iets echt weer zin had, was een groepstraining bij de sportschool. Gewoon een les met mensen die ik nauwelijks kende en die allemaal hetzelfde aan het afzien waren als ik. Ik liep naar buiten en dacht: dit wil ik vaker.

Sindsdien zit zingeving voor mij in het werken naar een doel, in dit platform, in de hoop dat iemand dit leest en denkt: ik herken dit. Het allermeest wil ik dat voor mijn dochter. Dat zij ziet dat opstaan na een klap gewoon iets is wat je doet, ook als niemand kijkt.

Zingeving is niet iets wat je zomaar vindt. Jezelf leren kennen is waar het begint.